Een hele goeiemiddag………..

Telefonische business.

Als ik mijn telefoon op neem en ik hoor bovenstaande woorden, dan lopen de griebels of mijn iebels. Zo ook vandaag. Ik werd gebeld door Lieke van Business NL Ik moest even nadenken en toen wist ik het weer. Dit bedrijf heeft mij al een aantal keer ongewenste e-mails gestuurd. Het mailadres zullen ze wel van mijn website hebben geplukt. Dit keer had ik daadwerkelijk een levend persoon aan de lijn.

En ik moet toegeven, ze was ontzettend aardig. Wel noemde ze mijn voornaam in elke zin die ze sprak. Mirjam dit en Mirjam dat, Mirjam heeft een mooi bedrijf, wat is het succesverhaal achter het bedrijf van Mirjam. Achterdochtig als ik was tikte ik meteen de website in en kwam uit op een keurig verzorgde site welke ook connecties had met RTL7, RTLZ en LinkedIn. Ook de foto van Lieke en het hele team zagen er zeer goed uit. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik geen fan ben van alle RTL’s. Eigenlijk ben ik daar allergisch voor. Maar goed, uit mn vertrouwde comfort zone en het gesprek aan gaan. Het was een goed gesprek, tenminste dat vond ik. We hadden ook iets gemeen; zij was Hindoeïst vertelde ze. Het hindoeïsme heeft zeker raakvlakken met het boeddhisme. Welke kon ze niet echt vertellen.

Ik voelde mij vereerd dat ik speciaal was geselecteerd. Ik voelde mij met de seconde specialer worden en had niet eens in de gaten dat het verhaal wat Lieke mij aan het vertellen was, gewoon werd voorgelezen. Kortom; het kwam erop neer dat ik een heel mooi filmpje kon laten maken van wel 2 minuten voor de zeer schappelijk prijs van €1950,- (Het zal wel exclusief b.t.w. zijn). Deze zou dan 6x vertoond gaan worden in een lifestyle programma, of zoiets. Het speciale gevoel veranderde onmiddellijk in. “Ben ik er weer ingetrapt” , dat was de eerste gedachte. De tweede en derde gedachte zal ik maar niet opschrijven. Blijkbaar was ik heel duidelijk want uiteindelijk wenste ze mij vriendelijk veel succes met mijn bedrijf en vond het erg jammer dat ze niets voor mij kon betekenen. Ik had zo’n mooi bedrijf.

Tja, het was best fijn om je heel even belangrijk en vereerd te voelen. Iemand heeft belangstelling in jouw bedrijf en in jouw passie, Maar uiteindelijk gaat het alleen om de business. En dat is hun goed recht. En ik? Ik heb weer een leuk onderwerp voor mijn blog. Dat is ook mijn goed recht. 😉

President Zuzana Caputova

Volkskrant 1 april 2019

Vanochtend viel mijn oog op een uitspraak van de nieuwe president van Slowakije Zuzana Caputova: “De beste manier om het kwaad te laten overwinnen is als goede mensen niets doen”. Wat een opmerkelijk uitspraak voor een president! In deze uitspraak zit een gedeeltelijke overeenkomst met het Zen Boeddhisme.

In het Boeddhisme is “niets doen”, niets anders als niet meteen reageren vanuit jouw eerste reactie. Reageren vanuit een eerste reactie is reageren zoals je altijd gewend bent. Zeer actueel is de grensrechter van een voetbal vereniging die een keeper zo’n vuistslag gaf, dat deze bewusteloos neer viel. De grensrechter reageerde mogelijk vanuit een eerste reactie, hij was ziedend en niet eens met een situatie. Hij reageerde met een vuistslag. Maar………wij reageren daar ook weer op vanuit een eerste reactie; “dat had hij nooit mogen doen” of we reageren juist: “hartstikke goed dat hij dit gedaan heeft”.
Niet reageren is net zoals; “slaap er maar een nachtje over”. Je weet uit eigen ervaring dat het nachtje slapen jouw “probleem” letterlijk in een ander daglicht zet. De volgende ochtend ziet de situatie er toch wel iets anders uit.

President Kaputova heeft het over goed en kwaad. Dat is weer een ander verhaal. Maar voor nu, is niets doen vaak de juiste oplossing. Reageer een week niet meer meteen op situaties etc. Reageer later of reageer helemaal niet. Laat mij dan weten wat dit jou heeft opgeleverd. Ik ben benieuwd!


Mindfulness is HIP!

Hip!

Mindfulness is tegenwoordig hip. Als je geen mindfulness training hebt gedaan tel je bijna niet meer mee. Even een cursusje of training mindfulness en je weet precies hoe het moet om geen stress meer te ervaren, niet meer te piekeren en moeiteloos kunt omgaan met alle problemen die je tegenkomt. Mmmm………….is dat eigenlijk wel zo? Mindfulness is veel meer dan dat. Veel mensen ervaren een verbetering in hun kwaliteit van leven maar vallen uiteindelijk weer terug in oude patronen.

Ze gunnen zich geen “tijd” meer om te mediteren, ze “vergeten” hoe het is om aandacht te geven aan waar je mee bezig bent. Uiteindelijk worden er allerlei excuses verzonnen waarom mindfulness geen plekje meer heeft in hun leven. Terwijl ze tijdens en ook nog enige tijd na de training uiterst gemotiveerd waren om door te gaan op deze ontspannen nieuwe weg.Mindfulness is een Lifestyle. Als deze levensstijl je bevalt dan kies je er bewust voor om hiermee door te gaan. En natuurlijk kom je valkuilen tegen en beren op je weg maar je kunt hier beter mee omgaan.

Je neemt je gedachten niet meer zo serieus en met problemen ga je anders om. Net zoals je hebt leren lopen door heel veel te oefenen, 10.000x te vallen en ook 10.000x weer op te staan, zo werkt het ook met mindfulness. En uiteindelijk merk je dat je in de Flow komt. Maar dit kost tijd. En tijd hebben we vaak niet dat denken we tenminste. We hebben vaak geen prioriteit. In je vertrouwde comfortzone blijven voelt wel zo bekent en veilig.

Als biodynamisch massagetherapeut en mindfulness trainer/coach blijf ik op de hoogte van de ontwikkelingen op mijn vakgebied. Op dit moment volg ik een 3 jarige opleiding Boeddhistische Psychologie. Mindfulness komt oorspronkelijk uit het Boeddhisme. Deze opleiding geeft een hele mooie meerwaarde aan de trainingen, cursussen en de individuele begeleiding die ik geef. Inzicht is daar een onderdeel van. Pas als er inzicht is, is het mogelijk om verandering aan te brengen in je leven. Daarbij kan ik jouw ondersteunen op een ontspannen, respectvolle en vaak ook humoristische wijze.

Vlieg Blauw

Vlieg Blauw

Slechts een korte vlucht van Stockholm naar Amsterdam. Als Sky Priority member had ik voorrang bij het boarden. Het geeft toch altijd een prettig gevoel als je “belangrijk” genoeg bent om voorrang te krijgen, maar helaas was deze rij zelfs nog langer, dan de rij van het onbelangrijke “klootjesvolk”. Ze stonden schijnbaar gelaten  te wachten. Met een starende koeienblik hoofd naar beneden en de aandacht gericht op hun smartphone. Dit schijnt het nieuwe roken te zijn, heb ik mij eens laten vertellen.  Behalve af en toe een diepe zucht, hoorde je verder helemaal niets.

Gelukkig kon ik mijn jas nog kwijt in het opbergluik boven de zitplaatsen Een mede passagier probeerde zijn overvolle mega handbagagetas nog bovenop mijn jas te proppen. Het lukte gelukkig niet. Er werd hem verzocht om de tas onder de stoel voor hem te leggen. Dit ging met enige moeite.
Ingeklemd tussen iemand met duidelijk overgewicht en een constant zn neus ophalende jongens puber begon ik aan mijn 1uur en 40 minuten durende vlucht.
De reiziger voor mij had zijn stoel al in de slaapstand weten te wurmen voordat het blauwe vliegtuig was opgestegen. Een uitermate behulpzame, glimlachende stewardess verzocht hem de stoel weer rechtop te zetten. Ze bleef netjes. Het was waarschijnlijk de zoveelste keer dat ze dit met een vriendelijk gezicht tegen iemand moest zeggen. IK had er respect voor. Het blauwe personeel blijft altijd uitermate correct. Dat moet gezegd worden. Ze blijven kalm en schrijden met een waardigheid van een koning of koningin, volkomen geruisloos door het gangpad om het iedereen naar de zin te maken. En dit alles met een brede glimlach op het gezicht.

Zowel de passagier links als rechts van mij namen het er breed van. Met mijn handen op schoot en mijn bovenarmen tegen mijn lichaam geperst, was het toestel bijna klaar voor vertrek.. De snotterige puber vond het nodig om uitgebreid hoestend, bactieriën te verspreiden om vervolgens zijn neus weer knorrend als een varken op te halen en af te vegen aan zijn mouw.
Inmiddels was het voltallige cabincrew in het gangpad bezig met een verplichte gebarentaal oefening. Synchroon wisten ze feilloos uit te beelden wat te doen als het vliegtuig plotseling neer zou storten en in het water zou belanden.
Volgens mij was ik de enige die nog een soort van schijnbelangstelling ophield door semi belangstellend te kijken naar deze acrobatische oefeningen in het krappe gangpad. Heimelijk had ik er wel bewondering voor. Vlucht in vlucht uit het zelfde programma afwerken, waar niemand maar dan ook werkelijk niemand daadwerkelijk belangstelling voor had.

Inmiddels was het vliegtuig veilig opgestegen en het lampje ‘fasten your seatbelts” was uit. De dikke dame links van mij deed een poging om  op de staan, waarbij ze bijna de zitting van de stoel voor haar lostrok. Dit ging met wat wringen gepaard omdat ze praktisch vacuüm in haar stoel zat vast gezogen. Met haar mouw bleef ze achter de leuning haken, waardoor ze haar evenwicht compleet verloor en op mijn schoot dreigde te belanden. Ik deed een vurig schietgebedje!  Dit werd gelukkig gehoord. Ze kukelde op een hilarische manier het gangpad in en riep kirend; . Ow kijk mij nou’.
 ‘Geeft niets mevrouw zei de vriendelijk toegesnelde steward; dit gebeurd wel vaker’. Hij bleef glimlachen maar je hoorde hem denken.
De verkouden puber was god zij dank in slaap gevallen. Een sliertje speeksel droop uit zijn rechter mondhoek. Ik voelde mij ietwat misselijk worden.

Ha, gelukkig, daar was het karretje met zorg voor de inwendige mens. Ik kreunde;  niet weer zoon broodje met zure mayonaise en een soort kartonachtig smakend beleg”. Het geheel was keurig verpakt in een pakketje met delfts blauwe molentjes erop. Toch bedankte ik vriendelijk toen ik het aannam. Huichelaar, dacht ik nog.
De full size lady was inmiddels weer terug gekeerd. Ze zat smakelijk te happen in het beton. ‘Lekker hé’ sprak ze duidelijk genietend met volle mond. Ik knipoogde bevestigend naar haar.  Inmiddels kon ik mijn papieren bekertje vol met gloeiend hete thee ternauwernood redden, toen plotseling de stoel voor mij voor de 2e keer met volle vaart in de slaapstand werd gezet. Ik kreunde, we waren nog maar een half uur onderweg. Wanhopig probeerde ik mij te concentreren op mijn boek. Ik had werkelijk geen idee waar het overging.

2 rijen achter mij hoorde ik een baby huilen, de dame naast mij was duidelijk hoorbaar aan het herkauwen en de verkouden puber snurkte zachtjes
Iemand voor mij mopperde dat het altijd zo ontzettend warm was in vliegtuigen. Waarop weer iemand anders grapte; , dan zet je toch een raampje open’. Goh wat lollig allemaal. Ik voelde mijn humeur met de seconde dalen.

De puber, inmiddels weer wakker, stond tergend langzaam op, hij wilde naar toilet. Dit gaf hij aan door met zijn hoofd te knikken dat hij er langs wilde en ondertussen ging hij door met het snuiten van zijn neus, zijn blik was gericht op het nieuwe roken.
Eerst waggelde de volompuleuze dame overeind, alvorens haar tafel met heel veel moeite te hebben ingeklapt. Daarna was het mijn beurt om op te staan en als hekkensluiter kon meneer snotneus erlangs voor een bezoekje aan het kleinste kamertje in het vliegtuig.

Na 5 minuten was de “rust” weer terug gekeerd en nogmaals deed ik een poging om in mijn boek te gaan lezen. Dit mislukte volkomen want het volgende wat ik hoorde was de piloot, die vertelde dat we met 10 minuten zouden landen op de Polderbaan. ,”Ook dat nog, kreunde ik zachtjes, De Polderbaan ligt ergens in Limburg”. Maar zelfs aan het saaiste boek komt een eind, en zo ook aan deze vlucht. Het vliegtuig stond amper aan de grond en de eerste bliepjes, plinkjes en belletjes kondigde toch echt aan dat we waren geland. De meest ongeduldige passagiers stonden al op om graaiend hun handbagage uit de luiken boven hen te pakken.

En natuurlijk vlieg ik volgende keer weer met Blauw. Maar dan met een ander humeur! En zeker meer mindful. Want dat was deze vlucht niet het geval. En trouwens chagrijnig mindful zijn is ook mindful.

Luisteren

Een luisterend oor, doet goed.

Gehaast gooi ik mijn wekelijkse boodschappen op de band bij de supermarkt.
Boodschappen doen is niet mijn favoriete klusje. En zeker niet op vrijdag tussen de middag. Niks Mindful, maar op de automatische piloot.
De caissière bleef vriendelijk. Ook als ik bijna panisch in mijn portemonnee zoek naar mijn bankpasje. Ik voel de hete adem van degene die na mij aan de beurt is al in mijn nek. Getver! Maar goed, ook deze dame vindt boodschappen doen waarschijnlijk net als ik; een drama.
Zo snel mogelijk prop ik alles in 4 boodschappen tassen, waardoor er een pak koek onderop beland. Helaas is de koek niet appelsap proef. Het zweet begint mij inmiddels aardig uit te breken. Zeker als ik zie dat er weer iemand op mij moet wachten, omdat ik mijn laatste boodschappentas nog aan het vullen ben.
Mijn hoofd is alweer met andere dingen bezig, dingen die ik vandaag op mijn “vrije dag” absoluut moet doen van mijzelf. Ondertussen bots ik in volle vaart met mijn karretje tegen iemand op. Ik mompel een verontschuldigend;” sorry !” In een record tempo probeer ik mij deze drukke, met mensen en harde muziek overladen supermarkt te ontvluchten. En daar zag ik hem zitten.
Een leuk jochie van een jaar of 10 met een zeer open blik in zijn ogen. Hij zat alleen aan een tafeltje bij de viswinkel .Hij bleef rustig kijken naar al die drukte. Een big smile sierde zijn gezicht. Ik zag ook dat hij verwoede pogingen deed om oogcontact te krijgen met ieder die daar rondliep. Het lukte niet. Het was een aandoenlijk gezicht. Een spanning viel van mij af bij het zien van dit tafereeltje.
Als door een onzichtbare hand geleid liep ik naar hem toe. Hebbes! “Mevrouw mevrouw, luister es.” Heel enthousiast begint hij te vertellen. “Ik heb van pappa een politie auto gekregen.” “Goh” reageerde ik, “wat zul je er blij mee zijn zeg!” Ja, vertelde hij vol trots, “weet u waarom?” Nee, dat wist ik natuurlijk niet.

“Omdat ik mij zo goed gedragen heb op school en ook thuis. Ik heb er heel erg mijn best gedaan hoor.” Z’n ogen glunderde en hij keek mij verwachtingsvol aan. “Geweldig,” reageerde ik enthousiast.
“We moeten em nog in elkaar zetten hoor,” schalde zijn heldere stemmetje door het winkelcentrum.
“Oh wat leuk, was mijn reactie, is het een politie auto van lego?” “Nee hoor, het is een hele mooie van playmobiel.”
Het enthousiasme en de trots straalde er echt van af.  Wat was dit geweldig en ook ontroerend om te zien. Ik genoot echt van zijn opgetogen smoeltje. Het gezicht van een kind wat in de volksmond een downy genoemd wordt.” En nu ga ik ook nog lekker vis eten.” “Wat zul jij vandaag een fijne dag hebben.” Hij dacht even na en vond dat ik daar helemaal gelijk in had. Een sliertje speeksel liep langs zijn kin.

Op dat moment verslapte zijn aandacht en keek hij in de richting van zijn vader. Hij had gezegd wat hij te zeggen had . Zomaar even aan een vreemde zijn verhaal kwijt gekund, vol trots en enthousiasme. Iemand die even tijd voor hem had en naar hem luisterde. “Ik ga weer hoor, zei ik, doei.” Hij stak zijn hand op, “doei mevrouw doei.”
Ik hoorde zijn stem nog lang naklinken.  Mijn laatste spanning gleed helemaal van mij af, en ik voelde mij fantastisch! Wat een onverwacht geluksmoment. Mijn dag kon niet meer stuk.

Dit moeten we vaker doen, zomaar even naar iemand luisteren, zonder oordeel met acceptatie en volle aandacht.  Na een paar minuten gaan 2 mensen die elkaar niet kennen, met een warm en tevreden gevoel weer hun eigen weg, met een hart dat aangeraakt is.

Een bloggende Boeddha? Kan dat wel?

De bloggende Boeddha aan het werk

Je komt ze overal tegen. Bloggers, vloggers noem maar op. Maar een bloggende Boeddha ben ik nog niet eerder tegen gekomen. En daarom besloot ik om er simpelweg zelf één te worden.
Hi, ik ben Mirjam Everhard en heb een praktijk in Mindfulness. Mindfulness in de Zaanstreek heet mijn praktijk voluit. Ik ben een mensen mens en vind het geweldig om allerlei mensen te ontmoeten in mijn praktijk en ook daarbuiten. Maar soms is het tijd voor vernieuwing, verandering of aanvulling. Die tijd is nu gekomen. Mindfulness in de Zaanstreek bestaat al een jaar of 6. Decennia geleden ben ik ooit begonnen als massagetherapeut Een heerlijk beroep. Getrouwd en moeder van 2 volwassen zoons en een eigen praktijk aan huis. Ik ben een gelukkig mens. Of eigenlijk een gelukkige Boeddha. Maar hoe word je eigenlijk een Boeddha. Mijn antwoord is simpel; “iedereen is een Boeddha”. Net zoals iedereen “God” is of “Allah”. Het maakt niet uit hoe je het noemt. In mijn geval ben ik dus een bloggende Boeddha. Momenteel zit ik in het 2e jaar van de opleiding boeddhistische psychologie. Een bijzonder interessante opleiding. En met interessant bedoel ik ook; een moeilijke opleiding maar ook weer makkelijk, een vervelende opleiding maar ook wel heel leuk, een opleiding waar ik al 10x mee wilde stoppen maar ook een opleiding waar mijn hart ligt. Dat klinkt heel tegenstrijdig. Inderdaad. Dat maakt het ook zo bijzonder. In iedereen zit een Boeddha en de Boeddha zit in iedereen. Hoe vaag kan het zijn!  Daarom heb ik besloten om daarover te gaan bloggen. Een blog over mensen zoals jij en ik, met humor, met respect, moet boosheid en ook met vreugde en verdriet. Om te bloggen heb je net zoals in het leven, lef en vertrouwen nodig. Beide “bezit” ik met mate dus gaat het een uitdaging worden. Maar wel een leuke uitdaging want ik vind het heerlijk om te schrijven. Zomaar, over van alles en nog wat. Over het leven en de kansen die het leven biedt. Kortom; de bloggende Boeddha is ontwaakt uit haar/zijn winterslaap. Dat werd wel eens tijd. Aan de website wordt nog hard gewerkt. Ik heb er alle vertrouwen in dat dit in orde gaat komen. Wordt vervolgd.
Neem gerust een kijkje op Mindfulness in de Zaanstreek