Vlieg Blauw

Vlieg Blauw

Slechts een korte vlucht van Stockholm naar Amsterdam. Als Sky Priority member had ik voorrang bij het boarden. Het geeft toch altijd een prettig gevoel als je “belangrijk” genoeg bent om voorrang te krijgen, maar helaas was deze rij zelfs nog langer, dan de rij van het onbelangrijke “klootjesvolk”. Ze stonden schijnbaar gelaten  te wachten. Met een starende koeienblik hoofd naar beneden en de aandacht gericht op hun smartphone. Dit schijnt het nieuwe roken te zijn, heb ik mij eens laten vertellen.  Behalve af en toe een diepe zucht, hoorde je verder helemaal niets.

Gelukkig kon ik mijn jas nog kwijt in het opbergluik boven de zitplaatsen Een mede passagier probeerde zijn overvolle mega handbagagetas nog bovenop mijn jas te proppen. Het lukte gelukkig niet. Er werd hem verzocht om de tas onder de stoel voor hem te leggen. Dit ging met enige moeite.
Ingeklemd tussen iemand met duidelijk overgewicht en een constant zn neus ophalende jongens puber begon ik aan mijn 1uur en 40 minuten durende vlucht.
De reiziger voor mij had zijn stoel al in de slaapstand weten te wurmen voordat het blauwe vliegtuig was opgestegen. Een uitermate behulpzame, glimlachende stewardess verzocht hem de stoel weer rechtop te zetten. Ze bleef netjes. Het was waarschijnlijk de zoveelste keer dat ze dit met een vriendelijk gezicht tegen iemand moest zeggen. IK had er respect voor. Het blauwe personeel blijft altijd uitermate correct. Dat moet gezegd worden. Ze blijven kalm en schrijden met een waardigheid van een koning of koningin, volkomen geruisloos door het gangpad om het iedereen naar de zin te maken. En dit alles met een brede glimlach op het gezicht.

Zowel de passagier links als rechts van mij namen het er breed van. Met mijn handen op schoot en mijn bovenarmen tegen mijn lichaam geperst, was het toestel bijna klaar voor vertrek.. De snotterige puber vond het nodig om uitgebreid hoestend, bactieriën te verspreiden om vervolgens zijn neus weer knorrend als een varken op te halen en af te vegen aan zijn mouw.
Inmiddels was het voltallige cabincrew in het gangpad bezig met een verplichte gebarentaal oefening. Synchroon wisten ze feilloos uit te beelden wat te doen als het vliegtuig plotseling neer zou storten en in het water zou belanden.
Volgens mij was ik de enige die nog een soort van schijnbelangstelling ophield door semi belangstellend te kijken naar deze acrobatische oefeningen in het krappe gangpad. Heimelijk had ik er wel bewondering voor. Vlucht in vlucht uit het zelfde programma afwerken, waar niemand maar dan ook werkelijk niemand daadwerkelijk belangstelling voor had.

Inmiddels was het vliegtuig veilig opgestegen en het lampje ‘fasten your seatbelts” was uit. De dikke dame links van mij deed een poging om  op de staan, waarbij ze bijna de zitting van de stoel voor haar lostrok. Dit ging met wat wringen gepaard omdat ze praktisch vacuüm in haar stoel zat vast gezogen. Met haar mouw bleef ze achter de leuning haken, waardoor ze haar evenwicht compleet verloor en op mijn schoot dreigde te belanden. Ik deed een vurig schietgebedje!  Dit werd gelukkig gehoord. Ze kukelde op een hilarische manier het gangpad in en riep kirend; . Ow kijk mij nou’.
 ‘Geeft niets mevrouw zei de vriendelijk toegesnelde steward; dit gebeurd wel vaker’. Hij bleef glimlachen maar je hoorde hem denken.
De verkouden puber was god zij dank in slaap gevallen. Een sliertje speeksel droop uit zijn rechter mondhoek. Ik voelde mij ietwat misselijk worden.

Ha, gelukkig, daar was het karretje met zorg voor de inwendige mens. Ik kreunde;  niet weer zoon broodje met zure mayonaise en een soort kartonachtig smakend beleg”. Het geheel was keurig verpakt in een pakketje met delfts blauwe molentjes erop. Toch bedankte ik vriendelijk toen ik het aannam. Huichelaar, dacht ik nog.
De full size lady was inmiddels weer terug gekeerd. Ze zat smakelijk te happen in het beton. ‘Lekker hé’ sprak ze duidelijk genietend met volle mond. Ik knipoogde bevestigend naar haar.  Inmiddels kon ik mijn papieren bekertje vol met gloeiend hete thee ternauwernood redden, toen plotseling de stoel voor mij voor de 2e keer met volle vaart in de slaapstand werd gezet. Ik kreunde, we waren nog maar een half uur onderweg. Wanhopig probeerde ik mij te concentreren op mijn boek. Ik had werkelijk geen idee waar het overging.

2 rijen achter mij hoorde ik een baby huilen, de dame naast mij was duidelijk hoorbaar aan het herkauwen en de verkouden puber snurkte zachtjes
Iemand voor mij mopperde dat het altijd zo ontzettend warm was in vliegtuigen. Waarop weer iemand anders grapte; , dan zet je toch een raampje open’. Goh wat lollig allemaal. Ik voelde mijn humeur met de seconde dalen.

De puber, inmiddels weer wakker, stond tergend langzaam op, hij wilde naar toilet. Dit gaf hij aan door met zijn hoofd te knikken dat hij er langs wilde en ondertussen ging hij door met het snuiten van zijn neus, zijn blik was gericht op het nieuwe roken.
Eerst waggelde de volompuleuze dame overeind, alvorens haar tafel met heel veel moeite te hebben ingeklapt. Daarna was het mijn beurt om op te staan en als hekkensluiter kon meneer snotneus erlangs voor een bezoekje aan het kleinste kamertje in het vliegtuig.

Na 5 minuten was de “rust” weer terug gekeerd en nogmaals deed ik een poging om in mijn boek te gaan lezen. Dit mislukte volkomen want het volgende wat ik hoorde was de piloot, die vertelde dat we met 10 minuten zouden landen op de Polderbaan. ,”Ook dat nog, kreunde ik zachtjes, De Polderbaan ligt ergens in Limburg”. Maar zelfs aan het saaiste boek komt een eind, en zo ook aan deze vlucht. Het vliegtuig stond amper aan de grond en de eerste bliepjes, plinkjes en belletjes kondigde toch echt aan dat we waren geland. De meest ongeduldige passagiers stonden al op om graaiend hun handbagage uit de luiken boven hen te pakken.

En natuurlijk vlieg ik volgende keer weer met Blauw. Maar dan met een ander humeur! En zeker meer mindful. Want dat was deze vlucht niet het geval. En trouwens chagrijnig mindful zijn is ook mindful.

3 Replies to “Vlieg Blauw”

  1. Wat een leuk verhaal! Heel grappig! Ik heb gelachen en heb het verhaal met plezier gelezen! Wat kan jij goed schrijven Mirjam…dat wist ik natuurlijk al!
    Groetjes Els

  2. Ik vlieg vaak naar een vriend in Spanje maar dan met de groene variant. Een mooie mindful tip; boek een stoel bij het raam, download op Spotify een stressrelief afspeellijst (ja,ja dat bestaat echt) sluit je ogen nog voor het opstijgen en de 2 uur en 30 minuten zijn zo om. Het werkt bij mij altijd😊

    1. Hoi Annemarie
      Dat is een goeie tip! Mijn voorkeursplek is bij het gangpad. Soms lukt dat niet.
      Liefs, Mirjam

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *